Do 1906 r. uczęszczał do gimnazjum Św. Anny w Krakowie a świadectwo dojrzałości uzyskał w gimnazjum IV-tym w 1907 roku.

W tym też roku wstępuje na studia na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego na Sekcję Nauk Geologicznych, gdzie zajmuje się szczególnie naukami matematycznymi, fizyką, chemią a także mineralogią i petrografią. Na studiach uniwersyteckich ogłasza drukiem opracowanie petrograficzne dotyczące lessu z okolic Krakowa i Beskidów Zachodnich.

W 1910 r. bierze udział w badaniach tatrzańskich prowadzonych przez Zakład Mineralogii UJ pod kierunkiem J. Morozewicza.

W latach 1911, 1913 i 1914 prowadzi prace poszukiwawcze na Kaukazie.

W 1912 r. wyjeżdża do Ecole Nationale Supe'rieure des Mines w Paryżu dla pogłębienia studiów geologicznych.

W 1913 r. praca pt. "Skały osadowe tatrzańskie" była podstawą do uzyskania tytułu doktora filozofii z zakresu geologii i mineralogii.

Podczas I Wojny Światowej był internowany w Rosji; uzyskuje tu pozwolenie na prowadzenie badań z ramienia Petersburskiego Komitetu Geologicznego, na obszarze miedzionośnym na Uralu, nad Jenisejem, w górach Ałtaju oraz nad Morzem Białym.

W 1919 r. wraca do kraju i pod kierunkiem J. Morozewicza bierze udział w organizowaniu PIG gdzie pracuje do 1947 r. jako naczelnik Wydziału Kruszców i Soli.

W ramach tego Wydziału jak i w charakterze doradcy naukowego Towarzystwa Eksploatacji Soli Potasowych prowadzi długoletnie prace dokumentacyjne i rejestracyjne materiałów geologicznych udostępnionych przez wiercenia i kopalnie soli potasowych. Duże doświadczenie w zakresie geologii polowej wykorzystał Cz. Kuźniar dla zapoczątkowania zdjęcia geologicznego arkusza Myślenice - Wieliczka. Rezultatem zainteresowań kartograficznych Cz. Kuźniara są dwie mapy przeglądowe w skali 1: 750 000 i 1: 1000 000.

Bierze udział w Kongresach Geologicznych: w XIII w Brukseli (1922) i w XIV w Madrycie (1926) oraz w Zjazdach Asocjacji Karpackiej w Polsce (1925), Rumunii (1927) i Czechosłowacji (1931).

Cz. Kuźniar od 1926r bierze czynny udział w pracach Zarządu PTG.

W 1926 r. habilituje się na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie i jako docent wykłada geologię ogólną i minerały kruszcowe.

W 1930 r. bierze udział w Zjeździe w Paryżu z okazji stulecia Socie'te' Ge'ologique de France.

W 1934 r. przenosi habilitację na Politechnikę Warszawską i prowadzi tu wykłady oraz na Wolnej Wszechnicy w Łodzi.

W latach okupacji po aresztowaniu dyrektora dr J. Zwierzyckiego obejmuje obowiązki kierownika polskiego personelu PIG zapewniając względną samodzielność polskiej placówki naukowej.

Cz. Kuźniar opublikował ponad 80 prac z zakresu geologii złóż kruszców, soli, węgla brunatnego w języku polskim, francuskim, rosyjskim i niemieckim.

Przy rozpatrywaniu zagadnień geologicznych i petrograficznych po raz pierwszy w literaturze polskiej w zakresie budowy złóż rud i soli Cz. Kuźniar uwzględniał geochemiczny punkt widzenia.

Cz. Kuźniar sumienny, wyjątkowej pracowitości o ogromnej wiedzy, bystry pracownik naukowy, ceniony był dla swej erudycji i wszechstronnego opracowania różnych dziedzin nauk geologicznych i mineralogicznych.

Cz. Kuźniar odznaczony został krzyżem oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł 26 sierpnia 1955 roku.

Źródła:

• "Czesław Kuźniar" (1889-1955)- Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Tom XXVI Zeszyt 4, Kraków 1957
• "Czesław Kuźniar" - Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna, Tom VIII, Wydawnictwo "Gutenberga", Kraków

Opracował: Zbigniew Werner