Metody monitorowania osuwisk

 

Podstawą badań osuwisk jest ich identyfikacja. Terenowe kartowanie wykonywane na podkładach topograficznych, często jest poprzedzane kameralną analizą dostępnych danych topograficznych, zdjęć lotniczych i Numerycznego Modelu Terenu. Rozpoznanie osuwiska jest pierwszym etapem monitorowania jego aktywności. Powtarzalność takich obserwacji umożliwia śledzenie zmian zachodzących w obrębie osuwiska, a co za tym idzie określenie jego dynamiki. Bardziej precyzyjne dane otrzymujemy z tzw. sieci stałego monitoringu, która zakładana jest tylko na osuwiskach stwarzających zagrożenie dla infrastruktury.

Monitorowanie aktywności osuwisk może odbywać sie za pomocą metod:

 

Metody wgłębne

 

Pomiar inklinometrycznyPolegają na pomiarach dokonywanych w specjalnie odwierconych i oprzyrządowanych otworach wiertniczych. Dokonuje się obserwacji odkształceń zachodzących na poszczególnych płaszczyznach poslizgu, a także monitoruje poziom i ciśnienie wód podziemnych będących ważnym wskaźnikiem zmian zachodzących wewnątrz osuwiska. PSG prowadzi pomiary inklinometryczne i piezometryczne.

 

 

Metody powierzchniowe

 

Służą określeniu deformacji zachodzących na powierzchni terenu. Te właśnie deformacje są bezpośrednią przyczyną zniszczeń. Deformacje te bada się metodami geodezyjnymi mierząc precyzyjnie przemieszczenia punktów pomiarowych. Nowoczesne metody zdalne pozwalają mierzyć deformacje na całej powierzchni osuwiska. Należą do nich metody skaningu laserowego, naziemnego i lotniczego, GNSS oraz metody interferometryczne, wykorzystujące satelitarne zobrazowania radarowe.

 

Skaner laserowy Riegl LPM-321

 

Opracowali: Zbigniew Perski, Tomasz Wojciechowski