Z głębokim żalem i smutkiem żegnamy zmarłą 13 lipca 2026 r. w wieku 99 lat Irenę Grabowską, od 1949 r. pracownika Państwowego Instytutu Geologicznego i członkinię Polskiego Towarzystwa Botanicznego (od 1947 r.)
Irena Grabowska całe swoje zawodowe życie związała z Państwowym Instytutem Geologicznym. W prowadzonych przez siebie badaniach początkowo specjalizowała się w analizach paleoflorystycznych kopalnych drewien, owoców i nasion, a następnie ziaren pyłku i fitoplanktonu z osadów paleogenu i neogenu.
Od początku pracy w Państwowym Instytucie Geologicznym (1949 r.) aż do emerytury (1988 r.) Irena Grabowska zajmowała się głównie określaniem pozycji stratygraficznej badanych przez siebie osadów, wykonując liczne ekspertyzy palinologiczne węgli brunatnych i innych osadów paleogenu i neogenu z terenu Polski. Była pionierem badań fitoplanktonu morskiego - dinocyst i akritarcha, będąc w tym czasie jednym z nielicznych specjalistów w tym zakresie na świecie.
Irena Grabowska udokumentowała osady paleogenu na obszarze Pomorza Zachodniego, a w Chłapowie datowała paleogeńskie osady bursztynonośne.
Po przejściu na emeryturę Irena Grabowska pozostała niezwykle aktywna zawodowo. Prowadziła współpracę nad stratygrafią trzeciorzędu w Polsce i Europie, biorąc udział w międzynarodowym programie IGCP 124. Uczestniczyła również w międzynarodowej współpracy palinologów Europy Środkowej przy rekonstrukcji zmian florystycznych i klimatycznych w neogenie obszaru Paratetydy i Niżu Europejskiego. Ta współpraca zaowocowała wieloma publikacjami w czasopismach krajowych i zagranicznych.
Kluczowym dziełem w Jej dorobku było współtworzenie czterotomowego "Atlasu neogeńskich spor i ziaren pyłku z Niżu Polskiego", zawierającego rewizję taksonomiczną i bogatą ilustrację neogeńskich sporomorf, w którym była kreatorem i współkreatorem nowych kopalnych rodzajów i gatunków ziaren pyłku.
Jest również współautorką "Podręcznika palinologii". W Jej dorobku jest przeszło 50 publikacji i około 200 opracowań archiwalnych.
Irena Grabowska była osobą niezwykle skrupulatną, skromną, nigdy nie zabiegała o poklask dla swojej działalności. Zawsze i wszystkim służyła rozległą i dogłębną wiedzą botaniczną i palinologiczną. Do ostatnich dni aktywna, śledziła rozwój badań paleobotanicznych oraz z sukcesem korzystała i posługiwała się nowymi technologiami. Środowisko polskiej paleobotaniki żegna naszą nestorkę.
Rodzinie i bliskim wyrazy najgłębszego współczucia, Dyrekcja, Rada Naukowa, koleżanki i koledzy z Państwowego Instytutu Geologicznego - Państwowego Instytutu Badawczego.
Nabożeństwo żałobne w kościele św. Apostołów Piotra i Pawła w Pyrach rozpocznie się 24 lipca 2026 r. o godz.10.00, po czym nastąpi odprowadzenie na cmentarz miejscowy.
